Kim sevmez Behçet Necatigil'i

Arşive inip eski gazeteleri karıştırmak sevdiğim şeylerden. Hem eski haberlerimi hem de meslektaş işlerini dizi dizi gözleyip anımsamak ne hoş bilseniz. Bugün en sevdiğim 3 şairden biri olan Behçet Necatigil'in ölüm yıldönümü. Arşiv tarassut seanslarımda onunla ilgili de bir anı var.
 O vakitler Akşam Gazetesi yazarı ve muhabiriydim. Hayli köklü geçmişi olan bu gazetenin arşiv zenginliğini tahmin edersiniz. O hazine sandığında keşfe çıkmışken bir de baktım ki vaaay. Behçet Necatigil de "Küçük Muharrir" imzasıyla şiirler, küçük tefek hikayeler yazmış gazete ekine. "Çocuk Dünyası" adlı bu ek sayfada, şairin ufalıklarla empati kurup muhteşem dünyalar, erişilmez muhayelesinin ürünü hayal ürünleri durup duruyor.
 
Sonra, kimsenin kolayına, bedavasına sevilen- sayılan-bilinen- özenilen bir şöhret olamadığı o eski zamanları düşündüm. Necatigil üstat da bunlardan biriydi işte. Çivi yazısıyla betona kazır gibi yapmış; adını, mısralarını hala net okumamız ol nedenleymiş yani.
 

Atik Ali çocuğu
 
Derken meraklarımı köpürtüp, şiirini sevdiğiminin ozanı, sen aslında daha kimmişsin diyerek üstüne gittim hayatının. Karşıma hüzüngenliği kavi bir çocukluk, zorlu fırtınalı gençlik yılları, yorulmamış gibi yapa yapa yorgun düştüğü devasa bir yaşam süreci çıktı.
 
Ailesinin izin verdiği kadarını paylaşayım görüm siz de... Diyorlar ki; 16 Nisan 1916'da İstanbul'un Fatih semtinde, Atik Ali Paşa'da doğdu. Kastamonu'lu olan babası Mehmet Necati Gönül, dersiam vaizdi. Uzun yıllar İstanbul'da, Beyoğlu ilçesinde müftülük yaptıktan sonra Sarıyer müftülüğünden emekli oldu. Annesi Fatma Bedriye Hanımsa, Hafız İbrahim Hakkı Efendi'nin kızıydı. Sanatkâr ruhlu, duyarlı bir hanımdı o. O dönemler "mide humması" olarak tanımlanan hastalığının nekahat dönemindeyken, yaşadıkları konak, büyük Fatih yangınında yanıverdi.
 
Daha da kötüsü Bedriye Hanım yangından son anda kurtarılabildi. Geçirdiği hastalık nedeniyle çok zayıf düşen bünyesi, bu yangının şokunu atlatamadı ve Necatigil, iki yaşındayken annesini kaybetti. Oğlu Behçet de bir süre Karagümrük'te oturan anneannesi ile birlikte yaşadı. Sonrasında baba evine yeniden dönüş, Kastamonu'ya git geller ve kırık dökük orta öğrenim.
 
Lakin yıllar önce yetersiz beslenme ve bakımsızlık nedeniyle başlamış olan hastalığı "adenit tüberküloz" ve ameliyatlar, elektrik tedavileri şu bu. Daha ortaokul yıllarında bir de dergi çıkarmaya başlamıştı.
 

Sevdiğim sokak adı
 
Kabataş Lisesi'ni bitirdikten sonra öğrenimine Yüksek Öğretmen Okulu Türk Dili ve Edebiyatı bölümünde devam etti. Bitince aynı yıl Kars Lisesi'ne edebiyat öğretmeni olarak atandı. İklim koşullarına uyum sağlamakta güçlük çekip hastalanması üzerine önce Zonguldak Çelikel Lisesi'ne, 1943 Mart ayında da İstanbul'a, Pertevniyal Lisesi'ne tayin edildi. Sonunda da on beş yıl süreyle çalışacağı Kabataş Lisesi'ne.
 
İlk şiir kitabı "Kapalı Çarşı" da aynı yıl yayımlandı zaten. 1979 yılının Kasım ayında akciğerlerindeki rahatsızlık nedeniyle Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Hastanesi'ne yatırıldı. Kısa bir tedavi döneminin ardından, 13 Aralık 1979 tarihinde aramızdan ayrıldı. İstanbul'da Zincirlikuyu mezarlığında yatıyor. Ölümünden sonra ailesi tarafından konulan Necatigil Şiir Ödülü, 1980'den beri verilmekte. Necatigil'in "Eski Sokak" şiirine konu olan Camgöz Sokağı'nın adı da artık artık "Behçet Necatigil Sokağı.